Do Oddziału Terenowego Rzecznika MŚP w Poznaniu zgłosił się przedsiębiorca z prośbą o pomoc w związku z błędnym naliczeniem podatku przez organ administracji publicznej.
Urzędnicy nie uwzględnili przerwy w naliczaniu odsetek w trakcie przedłużającej się kontroli celno-skarbowej i postępowania podatkowego. W konsekwencji przedsiębiorca został zobowiązany do zapłaty odsetek od zaległości podatkowych z tych okresów.
Przedsiębiorca wniósł zażalenie na decyzję organu podatkowego, a do postępowania w charakterze strony przystąpił także Rzecznik. Sprawą zajął się organ pierwszej oraz drugiej instancji. Ostatecznie znalazła ona swój finał przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (WSA) w Poznaniu.
Rzecznik MŚP w swoim stanowisku przed WSA zwrócił uwagę, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) zostało wydane z naruszeniem prawa poprzez:
- naliczenie odsetek postępowania podatkowego bez uwzględnienia przerw, mimo że to organ podatkowy odpowiadał za przekroczenie terminu (art. 54 § 1 pkt 7 Ustawy Ordynacji podatkowej);
- odmowę zastosowania tych przepisów także wobec okresu kontroli celno-skarbowej, która trwała niemal 2 lata (art. 54 § 1 pkt 7 Ustawy Ordynacji podatkowej);
- błędne zastosowanie art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej;
- naruszenie zasady zaufania do organu podatkowego (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej);
- naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej);
- wadliwą ocenę dowodów i błędne uznanie, że przedłużające się postępowanie podatkowe było niezależne od organu podatkowego (art.187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej).
Ostatecznie WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję DIAS oraz postanowienie organu I instancji. Sąd uznał m. in., że organy naruszyły przepis 54 § 1 pkt 7 Ustawy Ordynacja podatkowa wobec okresu 23 miesięcy prowadzenia kontroli celno-skarbowej, a także art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej.
Według WSA przedłużające się postępowanie podatkowe było winą organu podatkowego.
Jednocześnie podkreślono, że administracja nie może zmierzać do osiągania przez Skarb Państwa nieuzasadnionych korzyści, wyłącznie z przyczyn formalnych. Należy tu zastosować zasadę sprawiedliwości opodatkowania.
WSA wskazał, że nie tylko naruszono zasadę proporcjonalności, ale również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez przerzucenie odpowiedzialności za własne działania na podatnika.
Na ten moment, wyrok WSA jest nieprawomocny. O dalszych krokach w tej sprawie będziemy informować.